Mag je een stiekem opgenomen telefoongesprek gebruiken in een ontslagzaak?

In veel ontslagzaken zit of de werkgever of de werknemer glashard te liegen. De werknemer betoogt bijvoorbeeld met droge ogen dat hij nooit wat van de baas gestolen heeft, terwijl hij regelmatig een greep in de kas heeft gedaan. Of de werkgever wil de rechter doen laten geloven dat hij zich altijd voorbeeldig gedraagt, terwijl hij het personeel vaker wel dan niet schoffeert.

 

Het is in de praktijk niet altijd even makkelijk te bewijzen wie er een loopje met de waarheid neemt. Een zieke werknemer van een callcenter die herhaaldelijk onder druk werd gezet om weer aan de slag te gaan realiseerde zich dat ook. Om bewijs te verzamelen, nam ze de telefoongesprekken met haar werkgever op. Eerder dit jaar stapte ze naar de kantonrechter in Hoorn en vroeg om ontslag met een hoge vergoeding.

 

In de procedure beweerde de werkgever dat hem niets te verwijten viel en dat de callcentermedewerkster helemaal niet onder druk was gezet. Uit de telefoonopnames bleek dat de werknemer de waarheid sprak. Volgens de werkgever waren die opnames echter onrechtmatig verkregen en mochten ze dus niet als bewijs gebruikt worden. De rechter dacht daar anders over en gaf de werkgever een tik op de vingers en de werknemer een relatief hoge ontslagvergoeding.

 

Weer een mooie illustratie dat de waarheid in ontslagzaken vaak zwaarder weegt dan het recht op privacy. 

 

Max van Til is partner van Croon Davidovich Advocaten te Amsterdam en gespecialiseerd in ontslag en overige arbeidszaken.